Het moge inmiddels bekend zijn: De Teckels gaan veelvuldig de hort op... En we trachten daar elke keer een weblog van bij te houden. In de Laffe Teckel Agenda op www.laffeteckel.nl kun je zien wat er allemaal op stapel staat. Veel plezier met deze weblog.
| Z | Z | M | D | W | D | V |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||
namens de Laffe Teckels en alle andere zoogdieren!!!
Vandaag wordt onze Stefke 46 jaar en dat laten we natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Plaats je felicitatie bij Comments en laten we er voor zorgen dat vanavond het record “Comments plaatsen” verbroken wordt. Meer dan 50 Comments, en dus felicitaties, moet haalbaar zijn.
Bonsjoer,
Sjeeraar
Marc=tiepmiep:
Goh, wat een dag weer vandaag. Enkelen van ons waren al errug vroeg wakker, maar nog niet uit de veren want is best wel fris als de zon er nog niet bij is. Dat doet-ie om 8 uur sharp. Dus we ontbijten daarna lekker met een senseootje en een gekookt eitje. Het is nu net 22:00 geweest, en we zitten na te tafelen bij de openhaard van Cees en Ien, in de beachbar op de kempiff.
Vandaag was er vrij veel wind, maar die begon pas na de middag. Dat betekent dat we zo’n beetje de hele ochtend getraind hebben voor het betere terrashangen, iets waar de teckels inmiddels al vrij aardig bedreven in raken.
Nou zijn er minder aangename plekken aan te wijzen waar je een aantal uurtjes op het terras moet doorbrengen…
Rond het middaguur begon het toch ernstig te kriebelen en zijn we de windzakken gaan inspecteren. Marc, ik dus, ging met zijn scherm klaarstaan en wachtte tot er een noemenswaardige bel langskwam. Andere piloten keken toe wat deze winddummie zou overkomen. Ik zag de bomen onder de start bewegen en trok mijn scherm op. Hij stond meteen goed en ik startte weg. Meteen draaide ik naar links, richting de toplanding, want de bel kwam eigenlijk van de verkeerde kant om bij de klif te kunnen klimmen. Na één draai landde ik dus op de grote grasmat naast de start. Korste vlucht uit mijn 15 jarige carrière.
De rest had al snel door dat ze nog even geduld moesten hebben. Ook ik gooide mijn fieldpack naast de anderen en nam nog een half uurtje zon. Toen pakte iemand anders zijn spullen en deed een poging. Helaas (voor hem) kreeg hij een fraaie frontstall en kon opnieuw zijn lijnen ont-punniken. Mooie kans om zelf weer vooraan te gaan staan. Dit keer was de wind al heel strak en ook bij de klif ging het best omhoog. Na 15 minuten zat ik hoog boven het fort en ook Daniël en Jorden waren ‘airborne’. Ik maakte een fly-by over de start. Daar was het een drukte van belang en ook Roland (ter Harkel /red.) stond te zwaaien. Toen merkte ik op dat iedereen bij de klif aan het uitzakken was, terwijl ik aan de linkerkant van de start nog omhoog ging. Ik maakte een paar rappe bochten en landde weer top. Na hem een hand te hebben gegeven zag ik Jan wegstarten (mooie start Jan). Inmiddels had Bart Koster zich bij ons gevoegd. Hij staat met zijn gezin in St. Jean en zocht een vliegmaatje. Nou heeft-ie er 5… 🙂 Omdat Jan Den Vloam ook begon uit te zakken en zich met een semi-acrolanding de open plek in het bos stortte, bij Daniël en Jorden, gingen Bart en ik hen ophalen met de auto. Ondertussen kon Jeffrey niet langer wachten en koos het luchtruim. Even dreigde Jeffrey eveneens naar beneden te spoelen maar wist zich vast te bijten in elk greintje lift en zijn splinternieuwe Arcus6 – mooi scherm trouwens – en gestaag klom hij weer richting het fort.
Met de minder fortuinlijke piloten in de auto kwamen we weer boven en vond ik het tijd voor een smakelijke lunch. Nou wil het toeval, toevallig, dat de kok van Volantis, Bart (voor wie de andere weblogs nog niet heeft gelezen), een hele goeie kok is! Op Jeffrey na gingen de alle Teckels aan tafel. Na weinig tijd vloog onze grote opperTeckel hoog over onze hoofden tussen de high-performance jongens. Goed bezig Stefke! Helaas begonnen de wolken stevig door te groeien en donker te kleuren. Daarbij nam de wind behoorlijk toe en de windzak op het dak, die door Jeffrey eigenhandig ontward is, wees richting de hemel. Ik zeg, tijd voor een pauze. Ook Jeffrey kwam, na een uur vliegen heelhuids toplanden en had daarmee de langste vlucht van de dag.
Nu sloeg de twijfel toe, wat te doen: blijven en hopen op verbetering òf aftaaien naar de kempiff om te chillaxen. Uiteindelijk was de verleiding van de ’emmer’ Hoegaarden (voor met name Jorden) genoeg om boven te blijven.
Tegen 6 uur, of daaromtrent, leek het weer nog niet erg te verbeteren: veel wind en dreigende wolken. We wilden net terug naar de kempiff toen ik Maurits de Jong zag lopen. We maakten een kort praatje en ik zei dat ik baalde van de harde wind. Hij meldde dat hij een Little Cloud bij zich heeft. Ik was meteen enthousiast om die uit te proberen! De combinatie van 16 m2 speedglider en mijn lompe Kortelharnas leek me niet zo geschikt, dus ik mocht van Jeffrey de Connect Light lenen. Iedereen kwam mee naar de start om het spektakel gade te slaan. Het scherm werd meteen door een enorme windvlaag gegrepen en ont-oorde bijna een franse tandempiloot. Gelukkig kon ik hem snel onder controle krijgen en kon tamelijk relaxed wegstarten.
Nou was het feest! Lekker wendbaar en retesnel. Door de harde wind kon ik zelfs boven het fort uitkomen en maakte enkele close fly-bys. In de buurt van de start kon ik lekker hooken en liet de Spiruline hard aanduiken. Héérlijk! Bij de toplanding vergat ik even hoe snel het schermpje reageert op stuurbewegingen en flarede mezelf bijna achterover. Ik landde met een sliding, en zat op mijn kont. Maar dat smaakte naar meer! Met een enorme grijns liep ik de startplek op en besloot ´nog eventjes dan` te vliegen. Jammer, want de wolken zorgden voor zoveel schaduw dat de wind inkakte, net toen ik richting klif stuurde… Ofwel, ik zakte langzaam maar zeker weg en koos met spijt voor een landing op de kempiff. Wat het wel weer leuk maakte, is dat ik nu in het Laffe Teckel kamp kon neerstrijken, voor onze tentjes! Toen ik mijn final over het pad inzette zag ik de buurvrouw met een
fotocamera klaarzat, maar op het laatst bijna wegdook, want ik kwam wel erg dichtbij. De aardige dame, een Nederlandse, bood meteen aan om de foto´s te mailen. Lief! Later toen iedereen er weer was hebben we een paar flesjes bier en een droge worst soldaat gemaakt.
In het restaurantje aan het water kwamen we de buren weer tegen en aangezien Stefke de leptoppert onder de arm had, konden de foto´s meteen overgeheveld worden. Zie de link. Afijn, het loopt al tegen middernacht bij Cees en Ien, waar we naar Pinkpop kijken, en LUISTEREN, onder het genot van meerdere borrels. Straks is Jeffrey jarig! Dat gaat natuurlijk gevierd worden. Dus ik kan nu beter stoppen want binnenkort ben ik niet meer toerekeningsbatvaar…
HIER de foto’s.
Vandaag ben ik, Nathalie, de typgeit, want de rest is te moe (door de vele en lange vluchten). Het was een top lierdag in Hooghalen. Vanmorgen hebben Jasper en ik (de harteloos achtergelaten) Annie opgehaald in Oldeholtpade en na een heerlijk bakkie leut zijn wij naar Hooghalen gereden. Daar aangekomen troffen we al een gezellige drukte aan. Gerard draaide naast zijn vluchten ook nog veel diensten aan de lier en Jan was tussen zijn vluchten door druk met het wegstarten van de piloten. Theo heeft zich de hele dag (tussen zijn eigen vluchten en zijn tandemvluchten door) nuttig gemaakt als hulpinstructeur/startleider.
Jasper was al een aantal dagen ontroostbaar, omdat een aantal van zijn vriendjes zo nodig moesten gaan vliegen in Lac de tralala zonder hem. Bij elke navraag van dit feit, kwamen er reacties als “collaborateurs” en “mooi weer vliegers”. Maar vandaag heeft hij zowaar zijn goede bui weer terug. Al gauw bleek dat Jasper volop genoot van de rijke natuur op deze mooie dag(zie foto van Jasper in het gras omringd door de alom bekende parabunny’s). Jan en Jasper raakte niet uitgepraat over het feit dat hun plannetje gelukt was de aandacht van de parabunny’s maar slechts in tweeën te hoeven delen (zie foto van Jan in de bus omringd door de alom bekende parabunny’s).
Een veelgehoorde reactie op het veld was vandaag: “Het thuisblijven is zo slecht nog niet” en “eindelijk eens vliegen op niveau” en “waarom een eind rijden als je hier beter kan vliegen?”, want er zijn veel lange, mooie vluchten gemaakt (o.a. door de thermiekduivel Jasper, maar ook de rest heeft ruimschoots van het luchtruim genoten).
Weliswaar waren de parabunny’s niet helemaal compleet, maar de bunny’s die er waren genoten van hun welverdiende rust, nu de helft van de Teckelroedel in Lac de tralala zit J. Dit is wel te zien aan de foto waarop de dames heerlijk in het gras liggen te genieten van de zon.
Ook de verrichtingen van de lierman Gerard zijn in een indrukwekkende fotosessie vastgelegd. Het was zo druk dat de beste man tijdens het bedienen van de lier zijn aangereikte eten en drinken moest nuttigen.
Na het lieren vond Gerard zelfs nog even tijd om te stunten (zie filmpje). De eerste stunt van Gerard staat helaas niet op beeld. Dat was een fenomenale actie van voordringen…. Gerard was geland en kon zijn scherm nog lang genoeg in de lucht houden om al lopend met zijn scherm de al reeds paraat staande Jasper te passeren om zo de lierkabel in te pikken en meteen weer te vertrekken. De verbaasde Jasper kon hem alleen nog maar naroepen met: “Daar hebben we in Lelystad een naam voor… VERRAAD”. Helaas is daar geen beeldmateriaal van. Wel is er een filmpje waarop deze actie van Gerard nogmaals te zien is, maar dan zonder voordringen.
Na 62 vluchten (en dat is het precieze cijfer van het clipboard van Geert himself) werd het eindelijk tijd om te gaan eten. Na bier, eten, nog eens bier, en koffie werd het tijd om afscheid te nemen en was de unanieme conclusie: “Het was weer eens een top dag en zo lekker dichtbij ook”.
Na het eten hebben we Annie weer zielsalleen achtergelaten in Oldeholtpade, wel werd enige troost gegeven door een 6-tal katten die mauwend om eten verlegen zaten. Na een laatste bakkie koffie is de Fabia gestart en zijn we in de late schemering vertrokken naar Lelystad.
Toch nog een beetje jaloers op onze mannen daar in Lac de Serre Ponçon hebben we elkaar vandaag extra getroost en kunnen we terugkijken op toch echt een leuke, gezellige, mooie vliegdag.
Klik hier voor de foto’s en hier voor de directe Joetjoep-link van het filmpje van stuntman Gerard.
Recent Comments