We zijn Zaterdag – na wat file-oponthoud – allemaal weer veilig aangekomen in Nederland…
Ik heb de foto’s van Karin (van de hele week) ook online gezet. Je kunt ze HIER vinden.
Groeten! Jeffrey.
-
25jan
-
24jan
Vrijdag, 23 januari, jaar des heren 2009, en Jappie heeft de Lappietoppie:
Vandaag is de groep in 3 delen uiteengevallen…. Zoals een inmiddels bekend spreekwoord zluid: ” wie A zegt, zegt Bea”, is Rudi samen met Bea wezen skiën in het mooie skigebied in en rond Wolkenstein. Daniël en Judith waren vandaag ietwat verlaat en hebben daardoor besloten zelfstandig richting Arabba te gaan skiën. De overige leden hadden als doel om naar de top van de Marmolada te gaan.
Vandaag begon de dag geheel helder en mooi en we hadden met zijn allen wel zin om eens naar de top van de hoogste Dolomietenberg te gaan skiën om van het fantastische uitzicht te genieten. Het idee was goed, de uitvoering was wat minder: het was namelijk absurd druk. Enorme wachttijden voor de liften. Dit viel dus totaal niet mee, en het was rond het middaguur voordat wij bij Arabba van de Sellaronde af konden buigen naar de liften en pistes richting de Marmolada. Maar naast de wachttijden was de algehele gesteldheid van de groep maar matig. Opgebouwde pijntjes, conditieproblemen, zichtproblemen en daarbij nog een typisch gevalletje van “zwabber-ski’s” maakte dat deze groep meer leek op een volstrekt willekeurige selectie hoogbejaarden, dan op gezonde skiërs van middelbare leeftijd. Dit alles in combinatie met het tegenvallende weer (het werd sneller dan verwacht zwaarbewolkt met her en der een sneeuwvlokje) maakte dat we het als groep niet meer zagen zitten om daadwerkelijk de top van de Marmolade te gaan bedwingen.
Nadat we ook nog eens ruim een uur nodig hebben om onze koffie weg te werken (55 minuten besteltijd en 5 minuten tijd om het op te drinken) hebben we de route uiteindelijk maar ingekort om op tijd weer terug te kunnen skiën richting Canazei. De skiërs hebben er de laatste dag der mate “de leg uut”, dat ze allen ervoor kiezen om de bus vanuit Canazei naar Campitello te gaan (loosers!!) . Ikzelf ben doorgeskied om via de gondel naar Campitello te gaan.
Nu hebben we net het avondeten op, en maken we deze laatste avond vol met het betalen van openstaande rekeningen en het spelen van potjes poker. Morgen vroeg gaan we weer richting Nederland; we moeten alleen nog maar even kijken welke route we kunnen nemen. Door de sneeuwval is het op dit moment uiterst twijfelachtig of de Sella-pas morgenochtend open is. We houden er dus rekening mee dat we een omweg moeten nemen via Bolzano.
Voor de foto’s moet je HIER zijn.
-
22jan
Donderdag 22 januari 2009 en vandaag heb ik – Rudi – tik corvee.
Gisteren zijn de ski’s van Jeffrey toe aan een kleine oplapbeurt. Door al het ski-geweld van de afgelopen dagen (jaren) was er een veer in zijn binding gebroken. Ook de ski’s van Karin gingen gisteren middag in de revisie. Zij was het langzamerhand wel zat dat zij op alle tussendoor pistes door iedereen werd ingehaald. Vandaar dat zij het schuurpapier inruilde voor een vers laagje super wax.
Na het ontbijt dus eerst even de technische zaken afronden en ietsjes later dan normaal weer met de gondel naar boven. Omdat Judith vandaag geen les heeft gaan we vandaag voor het eerst met de hele groep, op weg naar Arabba. Aangezien piste 11 door de lawine van gisteren nog gestremd is gaan we – geheel tegen onze natuur – met de gondel (155) naar beneden. Daar vandaan naar Canazei op naar Arabba. Na Arabba gaan we door naar Corvarra en onderweg drinken we een bakkie bij Bec de Roces. Hier stellen we, in goed onderling overleg, de plannen bij en besluiten om de Sella Ronda in tegengestelde richting af te maken.
We lunchen voorbij Selva Wolkenstein bij Ciampinol en eten daar met z’n tienen 1 pizza. Deze was wel zo groot als een wagenwiel en heel erg lekker!
Voldaan weer op pad een zeer steile rode hobbelige en erg drukke piste af. Het moment voor Judith om te laten zien wat ze geleerd heeft. Zonder blikken of blozen draait ze haar bochtjes en komt soepeltjes naar beneden.
Onderweg lopen we vast in een drukke menigte. We denken dat de liften gestremd zijn maar het blijkt iets veel “onschuldigers” te zijn. Gewoon twee dames in een poezenpak die strippen op de bar bij Piz Seteur. We worstelen ons naar de lift en vervolgen onze weg terug naar huis.
Na wederom een mooie dag lekker aan de avonddis. We worden weer verrast door een veelzijdig diner. Er komt zelf door onderhandeling van Olaf ijs op tafel!
Tot zover de tekst, HIER zijn de foto’s.
Oh ja: Nagekomen bericht: kijk op www.cuca.it onder het kopje “Ski & Fun” en zoek de “Mafkeesteckel” op!
Recent Comments