• 18jun

  Heidal pukkel beklommen

  Weblog 1 Comment
  

  Annie en Stefke boven op de pukkelt…

  We hebben weer als dijkwerkers geslapen, en kwamen pas om 9:30 van bedde af! Het is mooi weer en af en toe doet de zon de kempert weer kraken. Goed nieuws, want dan gaan we voor de verandering eens wandelen 🙂 .We hebben heerlijk in het zonnetje ontbeten en hebben ons toen klaar gemaakt om te gaan lopen. We gaan de pukkel achter de kempif beklimmen. De kempif ligt op 600 meter, en de top van de pukkelt is op 1170, dus dat is een makkelijk klimmetje van zo’n 570 meter. We moeten eerst nog 3 kilometer door het bos en dan gaat het omhoog.

  Om een uur 12 vertrokken we, en het was een hele leuke route, die begon in het bos, en langzaam maar zeker tot boven de boomgrens voerde. We hebben heel veel Eland drolletjes gezien, dus die moeten hier veel zitten. We deden dan ook heel stil en keken goed om ons heen, maar helaas… Geen Elanden gespot. We hebben rustig aan gelopen vanaf de kempif en na 2 uurtjes stonden we op de top. Het was kraakhelder weer met prachtige cumulus wolkjes, en we konden heel ver kijken. We keken zo Jotunheimen in en volgens Annie hebben we ook de hoogste berg van Noorwegen gezien: de Glittertind (2470 meter met ijskap meegerekend… zie foto’s)

  Boven op de top hebben we lekker gezeten en gegeten, en hebben het kastje van het Hytteboekje van de ingestortte Hytte weer even opgehangen aan een rots. Uiteraard hebben we er even een Laffe Teckel stickert opgeplakt 🙂 Je kon honderden kilometers ver kijken rondom… Het was heul mooi!

  

  Panorama van het uitzicht op Jotunheimen

  Toen weer rustig aan afdalen en we zijn op de terugweg even bij de kiosk naast de andere kempif langs gegaan om te kijken of ze daar wellicht wat prei en/of paprika hadden voor de macaroni van vanavond. En verdomd, dat hadden ze… En ook een heerlijk gekoelde halve liter bier voor als we weer terug zijn op de kempif 😉 We hebben ook nog even een lekker ijsje gescoord en even op een bankje gezeten.

  Eenmaal terug op de kempif hebben we heerlijk in het zonnetje gezeten met een happie en drankie. Er zijn hier wel meer muggen dan op alle eerdere kempifs, dus we hebben de Myggspiral even aangestoken en ons ingesmeerd met bodylotion (helpt echt!). Rond half zeven ben ik gaan douchen en Annie is vast de groenten gaan snijden. Daarna heb ik gekookt en hebben we lekker buiten gegeten.

  Nu is het bijna half tien s’ avonds en we gaan zo weer lekker dom Yahtzeën… Morgen gaan we op tijd op, want we gaan m’n familie weer opzoeken nabij Lillehammer (Brøttum), en dat is zo’n 144 kilometer rijden, waar je hier in Noorwegen toch nog zo’n 2 uur en drie kwartier over doet (zonder stoppen). Daar blijven we tot vrijdag en dan pakken we vrijdagavond in Larvik de boot terug naar Denemarken. Morgen meer 😉

  HIER weer een bulte ploagies…

• 17jun

  Mooie wandeling, en met de boot weer terug

  Weblog No Comments
  

  Het Gjendemeer

  Vanmorgen stonden we op met zon, en en pittig en fris windje. We hebben dan ook maar in de kempert gegeten. We gaan vandaag wandelen langs het “Gjendemeer” van Gjendesheim tot Memurubu, en met de veerboot weer terug. Boven op de rand op 1700 meter wandelen leek ons niks met die wind, en onderaan langs de berg en het water is het minstens net zo mooi.

  Nadat we de kempif afgerekend hadden hebben we de kempert op de betaalde parkeerplaats gezet bij het begin van het Gjendemeer en zijn we gaan lopen. Het waait flink, maar tussen de bomen is het goed te doen. Het is wel skitterrond weer en het water is knalblauw. Het was een pittige wandeling van meer dan 10 km. en het pad was lastig en ging veel op en neer. Al met al hadden we nog bijna 600 meter gestegen.

  Hoe dichter we bij het eindpunt kwamen, (waar de boot aan zou moeten leggen) hoe meer Anita begon te twijfelen of ze het nou wel goed begrepen had dat de boot daar 16:40 komt om passagiers mee terug te nemen… Het was namelijk een takke-eind lopen, en om aan het eind te moeten constateren dat er geen boot terug is, en dat we hetzelfde stuk weer terug moesten, deed haar huiveren… Ik had er echter het volste vertrouwen in dat Annie het goed begrepen had, en probeerde haar steeds gerust te stellen…

  Uiteindelijk kwamen we aan bij de steiger van Memurubu, en daar waren al mensen aan het wachten en we konden op het aanplakbiljet zien dat de boot inderdaad om 16:40 zou arriveren. We waren wel anderhalf uur te vroeg, maar dat was niet zo erg. Stipt op tijd arriveerde de boot, en binnen een half uur waren we weer terug op het beginpunt, moe maar voldaan. Het was een hele mooie tocht die de moeite meer dan waard was.

  

  De boot terug

  We hebben daarna de nieuwe bestemming bepaald: een kempif iets lager gelegen en 30 kilometer verderop, en daar zitten we nu. De kempif heet “Jotunheimen Ferieseter” en het gebied “Hammerseter”… (Zoek dat maar eens op 😉 ) Het is een mooie- en wederom rustige kempif tussen de bomen, en ze hebben hier wifi! Dus ik heb vandaag 3 achterstallige dagen kunnen uploaden!

  We weten nog niet of we hier blijven morgen en gaan wandelen, of dat we eerst ergens anders heen gaan en daar gaan wandelen… Jullie horen het later.

  HIER weer wat skitterronde ploagies van weer een skitteronde dag!

• 16jun

  Weer weg bij de Hytte

  Weblog 1 Comment
  

  Te ver doorgereden… We zitten op de noordkaap 😉

  Vandaag is het verhaal eigenlijk best saai… Het is matig weer, maar het werd steeds beter. Vandaag gaan we de Hytte verlaten en trekken we naar het noord-noordoosten. We zijn weer op ons zelf tot woensdag, en dan treffen we de Kirkhusjes weer bij hun thuis in Brøttum.

  Na het ontbijt hebben we de boel ingeladen, afscheid genomen en hebben we de Kempert aangetrapt. Het reizen hier in Noorwegen is nooit een straf, want het is overal zo verskrikkulluk mooi! We hadden het plan om halverwege de route de “Jotunheimvegen” te rijden, maar dat bleek een tolweg van bijna 50 km. en zo het er naar uitzag helemaal van gravel… En dat leek ons nou geen goed idee. Dus we hebben optie 2 genomen (tip van Helge), en dat is de bewuste Jotunheimvegen rechts laten liggen en en stukkie doorrijden tot Mauvangen. Dat is aan de oostelijke rand van Jotunheimen. Vanaf hier kun je skitterrond lopen langs het meer “Gjende”. Je kan hier ook op de boot stappen en een eind varen en dan terug lopen (of omgekeerd). En je kan over de richel lopen 750 meter boven het meer langs een pittige afgrond. Moet spectaculair zijn.

  

  Even gestopt om de rendieren te bekiek’n

  We hebben de kempert neergezet op de kempif en lekker even in het zonnetje gezeten. Vanavond heeft chefkok Stefke rijst met verse prei en zoet-zure saus gemaakt, met curry-gehaktballetjes uit blik. Het toetje was een meloen-passievrucht yoghurtje… Heerlijk! (vond ook Anita)

  We twijfelen wat we morgen gaan doen, maar wellicht slaan we de hoge tocht over. Want we moeten dan om 9:30 al aan boord van de boot, en totaal is het 1200 meter klimmen én weer dalen… Ik weet niet of mijn enkeltje dat houd… Waarschijnlijk gaan we de lage tocht doen, en kiek’n we halverwege even over het “zadeltje” naar het andere meer… Je weet het morgen 😉

  HIER de foto’s van vandaag (vooral veel on-the-way genomen).

« Previous Entries   Next Entries »