• 15jul

  Greifenburg, woensdag 14 juli

  Weblog No Comments

  Gisteren, woensdag 14 juli
  Allereerst maar eens even een korte samenvatting van gisteravond. Nadat de weblog was geupdated zijn we met z’ n allen naar ons straatje gegaan. Onder de lantaarnpaal hebben we nog even gezellig doorgeborreld.De hele resterende roedel Laffe Teckels waren aanwezig, evenals mevrouw Leenstra (moeder van Tjistke), Wilma, Peter & Max en Maud & Ruud. Het was erg gezellig, alleen het felle licht van de lantaarnpaal irriteerde gigantisch. Na een ferme trap tegen de paal ging de lamp uit. Na enkele minuten ging de lamp vanzelf weer aan en na een aantal herhalingstrappen ging de lamp steeds weer uit, alleen nu definitief. Dit was niet de bedoeling, want de lamp was net deze ochtend gerepareerd. Maar goed, na de benodigde versnaperingen ging de groep giechelend uit elkaar en tegen middernacht lag iedereen te ronken in zijn of haar mandje.

  Vanochtend hebben we met tranen in onze ogen afscheid genomen van Jan en Lily. Het nestje Teckels raakt nu snel leeg. Na het afscheid zijn we na een lekker bakkie met z’ n allen naar de Emberger gegaan. Boven aangekomen lagen er ruim 100 antieke delta’ s. Er was nl. een wedstrijd voor bejaarde deltisten. Velen hadden dan ook hun rollator omgebouwd tot een delta. Toen de meeste delta’ s gestart waren zijn wij en alle Airtime cursisten er ook uit gegaan. Iedereen kwam goed en het weer was prachtig. Iedereen kon dan ook lekker hoog komen, alleen Maud had al vrij snel na haar start een kneiter van een frontstall. Ze was hier zo van geschrokken, dat ze maar richting het landingsveld ging. Den Vloam had een topvlucht en is dan ook het hele dal over gestoken, met als afsluiter een landing op de startplek van de 500m, de Wiesflecker. Ik was inmiddels ook behoorlijk hoog boven de Wiesflecker en heb Jan zien landen starten. Ik heb er een paar foto’ s van gemaakt. Ook Marco Maas vloog er en ik heb ook foto van hem gemaakt.
  Tijdens mijn landing zag ik dat er een delta ook in landing was. Helaas is deze landing behoorlijk fout gegaan, met als gevolg dat ik mijn EHBO-kunsten moest uitoefenen. Gelukkig bleek in het ziekenhuis in Spittal dat het mee viel. Hij had z’ n kruisbanden afgescheurd, z’ n bovenbeenspier was opgeschoven, evenals het vet in z’ n bovenbeen. Met Peter & Max hebben we samen met het ambulancepersoneel en 2 agenten de deltist naar de ambulance getilt en later z’ n vernielde delta.

  Inmiddels was Jappie al weer in de taxi naar boven gegaan om nog een vlucht vanaf de Emberger te maken. Jappie zit nu al te wippen op z’ n stoel van ongeduld om zijn vast te leggen voor het nageslacht. Hij neemt nu dan ook de tiepmasjien over en maakt dit prachtig verhaaltje af.

  Jappie, de tiepmiep, schrijft:
  Ingestapt in de taxi gaan we al vrij snel rijden. Ik kon nog een plaatsje veroveren bij de thermiekgroep van Barry. Heerlijk want ondanks dat het tegen vijfen liep, wat het nog steeds knalheet. Maar het loont de moeite, want bovenaangekomen is de startplek volledig leeg. Wat een verademing met de eerste vlucht. Na aankomst snel uitgepakt en met een rugstart (achterover leunen was voldoende, want het waaide straf) zat ik al vlug in de lucht. De eerste 20 minuten was er voldoende te vinden aan bellen om lekker hoogte te winnen. Daarna kwamen er wat wolken voor de Emberger die de thermiek  afschermde, tijd om naar de Wiesflecker te gaan. Na daar nog enige tijd te hebben gesoard hield het op, maar daarvoor kwam de restitutiethermiek voor in de plaats. Nog even met de handjes op de rug rondvliegen door het dal. Wat heerlijk het laatste deel van de vlucht.

  Na de landing deze topdag nog even lekker afgepilst met Geraar. Rond half acht zijn we begonnen met eten en nu zitten we nog even boerend uit te buiken in de zwoele buitenlucht.
  Kijken wat ‘t morgen brengt, maar deze dag nemen ze ons in elk geval niet meer af.

  Tot morgen

  HIER de foto’ s

• 14jul

  Feestdag in Frankrijk en botsing met de tour…

  Weblog No Comments

  Anita is dit keer weer de tiepmiep…

  Vanmorgen tegen 9 uur brandden wij de camper uit, de zon stond al aardig te fikken. Gelukkig konden we lekker ontbijten in de schaduw, eitje, croissantje en natuurlijk baguette. Na enig beraad, hebben wij besloten om toch maar verder te gaan noordwaarts. Ik had gezien dat vlakbij een kloof was en verderop hele aparte, door erosie gevormde, piramides met een steen erboven op, dat moesten we dus maar eens even van dichtbij gaan zien. Op de fiets daarheen was geen optie, dus dan het eerste stuk maar met de camper. En omdat we die dan toch van de plek moesten rijden, dan gelijk maar een stukje door was ons idee. We hadden gedacht om met de fiets de kloof in te gaan, maar na ongeveer 400mtr fietsen bleek dat de weg was afgesloten, en 200 mtr verderop met stenen gebarricadeerd met een hoop grind en een bord verboden voor fietsers… na wat heen en weer gefiets hebben we de moed maar opgegeven en de fietsen weer achterop de camper gezet.

  Toen een stukje verder naaar die mooie piramides, de camper hadden we in een gehuchtje gezet in de buurt en verder maar lopen voor je gevoel de goede kant op…. we hebben een mooi stuk gelopen, maar die piramides hebben we niet gezien, in iedergeval zonder steen erboven op. We denken dat, of de stenen er zijn afgevallen, of toeristen voor ons hebben ze eraf geduwd…. al met al was het wel de moeite waard, want het was een mooie tocht, maar wel warm….daarom hebben we hierna lekker even in het lac de serre poncon gezwommen, heerlijk, helder blauw water! Inmiddels was het al een uurtje of 4 en we wilden nog een stukje noodwaarts rijden, dus zijn we verder gegaan richting Gap en hierna was het de bedoeling om via de route de nappie naar boven te rijden. Richting Gap, dat ging wel voor een deel, maar vlak voor Gap was vanwege de tour alles afgesloten….. dan maar binnen door via een landweggetje, heel avontuurlijk, al gauw stonden we ook hier stil, de tour kwamen we weer tegen. De reclamekaravaan kwam net langs, we hebben nog even gewacht in de hoop dat we gauw verder konden maar niets was minder waar. Volgens de plaatselijk polieagent die daar “de wacht” hield kon het nog wel 4 uur duren… dan maar in z’n achteruit terug en onderlangs cap door. Dit ging ook niet helemaal zonder slag of stoot want tomtom wou ons vanuit het zuiden ook dwars door Gap hebben… toen hebben we maar ouderwets de kaart erbij gepakt en een route genomen evenwijdig
  aan de route de nappie. Hier waren we ook nog nooit langs geweest, ook een prachtige route, en volgens de “kleine campinggids” was er een leuke boerencamping 30 km onder Grenoble. In het plaatsje Clelles, we zitten op een heuveltje bij een boerderij met rondom een prachtig uitzicht op de bergen. Ze hebben hier schapen,paarden, honden en katten, dus heel gezellig.

  Het is nu bijna half 11 en zitten nog in ons t-shirtje buiten, heerlijk, het weer in deze vakantie kan niet meer stuk. Morgen gaan we weer een stukje verder en we zullen zien wat de dag ons dan weer brengt.  Doeiiiiiiiiiiii

  HIER zijn de foto’s

• 13jul

  Vandaag in Frankrijk…

  Weblog No Comments

  Het verslag van Annie en Stefke vanûût Frankrijk. Stefke heeft tiep-corvee…

  Allereerst wil ik mijn zussie even feliciteren: Patricia, heel erg gefeliciteerd met je verjaardag en ik hoop dat je een fijne dag hebt! Dikke tûût en tot Zondag!

  Nou… Zitten we dan… Op kempif Lou Pidou min of meer aan het Lac du Serre Ponçon…

  Vanmorgen hebben we rustig aan gedaan en hebben we weer genoten van échte franse croissants. Héérlijk! We hadden besloten om verder door te trekken richting Lac du Serre Ponçon, dus rustig aan alles opgeruimd, betaald, en de kempert aangetrapt. Via de schitterende “Route Napoleon” zijn we om een uur of 2 ‘s middags aangekomen op Jappie z’n “Geiten-kempiff”, beter bekend als kempiff “etoile des Neiges”. Maar dat was ons toch wat té georganiseerd, en bovendien ons veuls te duur, dus zijn we eerst maar even de startplek bij St. Vincent les Forts gaan bekijken. Er werdt driftig gestart, en met name van de tandems. Op een gegeven moment zag ik een bekend gezicht in de vorm van peter en Ingrid van gemert, dus daar hebben we maar even een praatje mee gemaakt. Hij helpt Inferno deze week bij het opleiden van beginners, en vertelde dat zij op kempif Lou Pidou zitten, schuin rechts beneden de start, redelijk vlakbij het meer. Die is goedkoop en gezellig, en er waren nog plekken zat, dus dat moest hem maar worden voor ons.

  We zijn toen na een terras-bezoekje gaan wandelen richting het fort en over de richel naar het uitkijktorentje. Dat was erg leuk, en je hebt links en rechts een schitterend uitzicht over Lac de Serre Ponçon en omgeving. Bij terugkomst begon het mij (Stefke) toch wel erg te jeuken, want er waren diverse gasten heerlijk aan het soaren, en ook Peter had gevlogen en was zojuist weer ge-top-land. Ik heb met hem toen even de wetenswaardigheden doorgenomen van deze plek, en met name van he landen op de kempif. Ik was om: ik ging vliegen! Als het toplanden niet zou lukken, omdat ik uit zou zakken, dan zou Anita de kempert naar de kempiff rijden, en zou ik daar landen.

  Ik heb de boel uit de kempert getrokken en ben me gaan klaar maken. Eenmaal op de start stond er een pittig windje, dus even wachten op een startbaar window. Overigens hebben ze de startplek flink opgepimpt, want inplaats van een berg gravel, ligt er tegenwoordig een pr8ig kunst-gras-matje! Super. Toen de wind even wat minder was ben ik weggestart en heb een kleine 20 minuutjes heerlijk gesoared langs St. Vincent en het fort. Ik zat binnen no-time als hoogste dus het ging lekkert. Via de porto hadden Peter, Anita en ik contact, en omdat er een fors windje stond bij de kempiff (rotor gevaar), en er donkere wolken boven me ontstonden, heb ik maar besloten om niet te lang te vliegen en te gaan toplandn. Dat an bij St. Vincent tricky zijn heb ik overal vernomen, dus heb ik de kunst goed afgekeken bij de locals. Ne te ver naar achteren (ivm rotor) en evt. met oren langs het randje afbouwen en hem op de heuvel neerzetten. Dat ging prima, dus ik was een gelukkig mens.

  Na de boel ingepakt te hebben zijn we richting de kempif gereden en een mooi plekkie gescoord. Het is allemaal parapenters, en veel nederlanders die bij Inferno cursus volgen.

  Het is nu 23:45 en nog lekker zwoel. Overal hoor je de krekeltjes en Annie zit lekker pistachenootjes te kraken.  Au revoir et bonne nuit!!

  HIER de foto’s.

« Previous Entries   Next Entries »